AFIRMACJA ŻYCIA

Odtąd więc afirmacja życia staje się równocześnie „testem prawdy”, czyli sprawdzianem właściwego stosunku człowieka względem człowieka i względem Boga, sprawdzianem rzetelnej miłości i Boga, i bliźniego. Stosunek do życia ludzkiego staje się w sposób nierozłączalny miernikiem autentycznej moralności i religijności. Mówi św. Jan: „I każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, który życie od Niego otrzymał” (1 J 5, 1). Nie można tego chyba głębiej i zwięźlej wyra­zić.Należy odnotować, że współczesna proklamacja praw człowieka wydobyła na jaw – mocą logiki wewnętrznej – tę fundamentalną pozycję wartości życia względem wszystkich pozostałych wartości. Wyrazem tego jest często wysuwany — i w ustawodawstwach wielu krajów już realizowany — postulat zniesienia kary śmierci z powoływaniem się na tę właśnie „logikę dóbr dla człowieka”; nie można konsekwentnie bronić prawa kogokolwiek — zwłaszcza swego — do czegokolwiek jako prawa człowieka, jeśli się raz zakwestionowało w odniesieniu do kogokolwiek samą podstawę wszelkiego prawa człowieka do czegokolwiek: jego prawa do życia.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply