NIEZBYWALNE PRAWO CZŁOWIEKA

Proklamacja niezbywalnych praw człowieka zatem, to przede wszystkim proklamacja nienaruszalności tego wszystkiego, na czym się ta jego godność zasadza: jego struktury bytowej; to innymi słowy – proklamacja absolutnej ważności i nienaruszalności moral­nego prawa naturalnego.Nie powinno nas tedy dziwić, że na liście niezbywalnych praw człowieka, to na poczesnym jej miejscu, figurują tak nieodmiennie: prawo człowieka do wolności sumienia i wyznania, czyli prawo do wierności własnym przeko­naniom, prawo do sekretu, z czym wiąże się absolutny zakaz zadawania tortur, a także, interesujące nas tutaj szczególnie, prawo człowieka do życia. Człowiek jest jednak tym, kim jest, o ile w ogóle jest; jest zaś, o ile — przynajmniej w wymiarach doczesnego świata — żyje. Viventibus vivere est esse — przypomina św. Tomasz z Akwinu. Dla istot żyjących żyć, to istnieć. Zycie okazuje się więc dla człowieka wartością podstawową. Jest tym dobrem, na fundamencie którego wznosi się cała „reszta”. Stąd też rzelelne „tak” dla człowieka, dla całej „reszty” dóbr dla człowieka i samego człowieka, możliwe jest tylko poprzez „tak” dla jego życia. Afirmacja życia jest, innymi słowy, warunkiem koniecznym afirmacji człowieka jako człowieka. Afirmacja życia ludzkiego staje się po prostu „testem prawdy” właściwego stosunku moralne­go człowieka do człowieka, czyli sprawdzianem rzetelnej, autentycznej moral­ności, rzetelnej miłości bliźniego.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply