OSOBA- PODMIOT

Osoba-przedmiot jest dopiero wówczas zaafirmowana jako osoba, gdy w akcie afirmacji osoby- -przedmiotu obecna jest cała osoba-podmiot, gdy włącza cały swój osobowy dynamizm w akt afirmacji. Dynamizm ten wyraża się w czynie jako akcie wolnego wyboru, akcie, który równocześnie uruchamia cały podległy pod­miotowi mechanizm działań zewnętrznych. Przez swój czyn osoba-podmiot totalnie niejako uznaje w osobie-przedmiocie to, co w niej już częściowo (poznawczo czy estetycznie) uznała. Dając siebie w akcie afirmacji osobie- -przedmiotowi równocześnie samą siebie jak najdogłębniej scala. Przeciwień­stwem tego musiałby być wewnętrzny rozłam. Odmawiając osobie afirmacji czynem, który uznany został przedtem poznawczo za należny jej, osoba-pod- miot przeczy samej sobie. Nie dając osobie-przed miotowi tego, co jej należne dla niej samej, okupuje to utratą szansy dla siebie. Akt afirmacji osoby dla niej samej bywa określany jako akt miłości. Akt ten w pełni zasługuje na tę nazwę, jeśli istotną cechą miłości jest bezinteresowność działania. Miłość jako coś należnego osobie od osoby znamionuje tedy ostatecznie istotną zawartość każdego sądu sumienia niezależnie od tego, jaką konkretną treść sąd ten w danym momencie wyraża. Powinność moralna, jaką dyktuje sumienie pod­miotowi, jest zawsze powinnością wobec kogoś, nawet jeśli ten ktoś jawi się wobec podmiotu jako jego własna osoba

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply